Travel

สักวันคงได้เจอ :)

img_1770

  • การเดินทางไปในที่ที่เราไม่เคยไป ไม่มั่นใจว่าจะต้องไปยังไงนอกจากจะตื่นเต้นแล้วยังเป็นอะไรที่ท้าทายความสามารถของเราอีกด้วย… หลายๆคนรวมทั้งตัวผู้เขียนเองชื่นชอบการเดินทางแบบ Spontaneous คือเราจะไม่กำหนดแผนการเดินทางแบบละเอียดๆว่าเราจะไปที่ไหน อะไร อย่างไร เพียงแต่กำหนดคร่าวๆว่าเราจะไปเมืองไหน มีสถานที่อะไรที่น่าสนใจบ้าง แล้วที่เหลือก็ปล่อยให้โชคชะตาเป็นตัวกำหนด…..

 

  • ในระหว่างการเดินทางผู้เขียนได้พบกับเพื่อนร่วมชะตากรรมการท่องเที่ยวหลายคน ตรงนี้จากประสบการณ์ต้องขอแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม คือกลุ่มที่มีเวลาท่องเที่ยวแบบจำกัด เช่นตัวผู้เขียนเอง ทริปหนึ่งก็ไม่เคยเกิน สองสัปดาห์ สาเหตุไม่ต้องพูดถึง ก็ไม่มีเงินนั่นแหล่ะ 5555
    และคนอีกกลุ่มที่ท่องเที่ยวกันคราวละเป็นเดือน ไปจนถึงหนึ่งปีกันเลยทีเดียว ส่วนใหญ่จะเป็นคนยุโรป เหมือนกับเป็นธรรมเนียมของเขาว่าครั้งหนึ่งในชีวิตพวกเขาจะต้องออกเดินทางรอบโลกให้ได้สักครั้งหนึ่ง… บางคนทุ่มทำงานเก็บเงินแล้วลาออก ขอย้ำว่าลาออกจากงานแล้วเอาเวลามาเที่ยว ที่หนักสุดคือขายบ้านกันเลยทีเดียว ส่วนเราคนเอเชียมีน้อยคนที่จะทำแบบนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเสียเลย

 

  • เรื่องที่อยากจะพูดถึงในวันนี้เป็นเรื่องบังเอิญที่เพิ่งเกิดขึ้นกับผู้เขียนเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ ผู้เขียนได้มีโอกาสไปเที่ยวที่ประเทศญี่ปุ่น ไปที่เมือง Takamatsu จังหวัด Kagawa พักที่ Traditional House Akane มีโอกาสได้เจอกับหนุ่มฝรั่งเศสคนหนึ่งที่พักอยู่ที่ห้องเดียวกัน แต่ไม่ได้ถามชื่อเอาไว้หรือจริงๆอาจจะถามแต่ลืมไปแล้ว นายคนนี้ซื้อจักรยานหนึ่งคัน แล้วปั่นข้ามจังหวัดไปเรื่อยๆ ไล่มาตั้งแต่ Fukuoka (ผู้เขียนจำเส้นทางไม่ได้ว่าไปที่ไหนบ้าง แต่ก็ปั่นจนได้มาเจอกันที่ Kagawa) ตอนแรกที่ได้ฟังก็รู้สึกทึ่งและนับถือ ไม่คิดว่าจะมีคนทำแบบนี้ด้วย และเขายังเป็นคนที่อัธยาศัยดี คุยสนุก เลยรู้สึกถูกชะตา แต่ก็ไม่ได้แลก Contact อะไร เพราะได้เจอกันแค่คืนเดียวรุ่งขึ้นก็ทางใครทางมัน

 

  • จากวันนั้นเราก็แยกย้ายกัน ผู้เขียนไปต่อที่ จ.Ehime จ. Kyoto และมาปิดจ๊อบที่ Osaka คืนสุดท้ายหลังเดินช็อปปิ้งเสร็จก็กลับมาที่โรงแรม ด้วยความที่เป็นโรงแรมราคาถูก ห้องพักก็เล็กมากๆ เลยเลือกมานั่งเล่นในส่วน Common Room ซึ่งเป็นห้องนั่งเล่นสาธารณะ มีห้องครัว มีคอมพิวเตอร์ให้ใช้ ทันใดนั้นเมื่อเปิดประตู้เข้ามา… อ้าว พ่อหนุ่มฝรั่งเศสคนนั่นนี่ ทีเเรกผู้เขียนไม่ทันสังเกตุแต่ฮีทักเข้ามาก่อน Hey, nice to see you again! จึงอ๋ออออ นายคนนั่นนี่หน่า โอ้โห โลกมันจะกลมอะไรขนาดนี้ 🙂 ก็เลยมานั่งคุยด้วยกันอีกยาว ทราบว่าเขาจะปั่นจักรยานไปเกียวโต แล้วมุ่งหน้าไปโตเกียว เพื่อปีน Fuji San…

  • นี่แหล่ะคือเสน่ห์ของการเดินทาง การท่องเที่ยว ที่เราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น สิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนเกลียดและกลัวที่สุด คือการจากลา ทุกรูปแบบของความสัมพันธ์ ทุกครั้งที่เรารู้สึกดีกับใครสักคน ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่เจอระหว่างทาง หรือ เพื่อนในชีวิตเรา มันจะต้องมีจุดๆหนึ่งที่สุดท้ายแล้วเราก็ต้องแยกกันไป ซึ่งเป็นเรื่องยากที่ผู้เขียนจะทำใจยอมรับ แต่หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นมันทำให้คิดขึ้นมาว่า จากกันไป วันหนึ่งเราก็อาจจะหวนกลับมาเจอกันแบบนี้อีกก็ได้นะ เราก็แค่ใช้ชีวิตไปตามเดิมในแบบของเรา อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด โลกใบนี้กว้างใหญ่ แต่ก็ไม่กว้างเกินไปให้เรามาเจอกันอีก คนเรามาเจอกันผู้เขียนเชื่อว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตมันมีเหตุผลของมัน เราเป็นคนพุทธจึงเชื่อว่าเป็นเหตุผลของกรรม

 

คิดถึงทุกคนที่ไม่มีโอกาสได้เจอกัน 🙂 รักนะ  😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s